Jezelf bevrijden uit de innerlijke gevangenis&trauma

Van de week kwam ik er achter in de trauma therapie sessie die ik had dat je jezelf ook enorm kan beperken. Dat je vanuit je angst jezelf eigenlijk in een soort gevangenis plaatst waarin je niet veel ruimte hebt voor andere dingen.

Ik kwam daar achter doordat mijn pyschologe mij vroeg om te schreeuwen toen ik aangaf dat mijn lichaam aangaf dat nodig te hebben. Ik was zo bang om te schreeuwen vooral door oude angst dat ik het eerst niet deed. Toen mijn pyschologe mij hielp durfde ik het maar een klein beetje. Toen we de oefening nabespraken kwam ik er achter dat ik vaak uit angst mezelf klem zet en in een soort gevangenis plaats. De gevangenis van het verleden. Maar het is juist de kunst om langzaam de deur open te zetten en om stapjes buiten die gevangenis te durven zetten.

Als iets mij niet lukt ben ik soms geneigd om mijn ptss de schuld te geven en om de hoop op een beter leven op te geven. En dan scheld ik mijzelf vaak uit voor mislukking. Of ik zeg soms bij voorbaat al dat ik iets niet kan omdat ik heel erg bang ben om te falen. En dat kan mij dan zo verlammen dat ik het niet eens meer probeer.

Conflicten vermijd ik zoveel mogelijk en ik doe daardoor ook dingen waar ik eigenlijk niet achter sta. Uit angst voor de boosheid van de ander.

Maar is het de ptss die mij hierin beperkt of ben ik zelf de persoon die dit laat gebeuren? Een interessante vraag waar ik mij de laatste week mee bezig houd.

Het is denk ik niet zo zwart- wit maar ik heb wel geleerd dat ik zelf de persoon ben die een keuze heeft. Laat ik mij verlammen door angst of handel ik ondanks die angst als een volwassene in het nu en leer ik daarvan dat je soms misschien de verkeerde keuze’ s maakt maar dat het geen ramp meer is. Dat ik mag vallen en falen als ik mij daarna maar weer herpak en dat er mensen zijn die mij hierbij willen helpen als het mij niet alleen lukt.

Als kind kon ik niet anders dan de situatie ondergaan, maar als volwassene mag en kan ik de keuze’s maken die goed voor mij zijn.

Ja ptss door vroegkinderlijke traumatisering is heel naar soms en goede behandeling is belangrijk en daar hoort voor mij ook bij weer leren het roer in eigen handen te nemen. Steeds meer de stappen durven zetten buiten de gevangenis van angst en de duisternis. Ondanks de angst gaan lopen en in actie komen.

Ik heb ontzettend veel geleerd dit jaar zo dacht ik mijn opleiding niet meer te gaan halen en het allemaal toch niet te kunnen. Ook iets wat mij regelmatig is gezegd toen ik deze opleiding deed een paar jaar geleden door gezinshuisouders waar ik toen nog woonde. Ik stopte dus met school ondanks dat school het er niet mee eens was.

Ik begon 2 jaar geleden opnieuw in een andere thuis situatie met diezelfde opleiding met heel veel twijfels aan mezelf zelfs al haalde ik de hoogste cijfers van de klas toch dacht ik bij elke toets weer dat ik een onvoldoende zou krijgen. Waar ik dan weer nachten van wakker lag. Begin dit jaar stond ik er in mijn beleving slecht voor want ik had wat achterstanden omdat ik een enorme terugval had gehad eind vorig jaar. Waar ik inmiddels gelukkig al weer uit geklommen ben. De docenten zeiden dat het wel mee viel maar toch was ik er van overtuigd dat ik het niet kon en was ik er zelfs al over aan het nadenken er langer over te doen. Toen ik dit deelde in de groepstherapie kreeg ik een reactie waar ik eerst niet zo blij mee was. Ik kreeg namelijk een figuurlijke schop onder de kont. Die ik ook al had gehad van mijn huisarts die altijd heel geïnteresseerd in mij is ook al kom ik voor een gekneusde teen bij wijze van spreken. Ik hervond mijzelf en mijn vechtlust terug als het ging om school. Ik durfde weer stappen te zetten buiten de gevangenis en de beperking in mijn mogelijkheden die ik mezelf had opgelegd. Ook door het uitzicht op een ander toekomst perspectief die ik vond in de opleiding kinderopvang niveau 3 waar ik na de vakantie dus mee kan starten nu!

Ik heb mijn opleiding dus alsnog gehaald. Woensdag heb ik mijn diploma in ontvangst mogen nemen en ik heb er 2 dagen van op een roze wolk gezeten en nu eigenlijk alsnog als ik naar de foto’s kijk. Het alsnog afronden van deze opleiding heeft mij geleerd dat er meer mogelijk is dan jezelf misschien wel denkt.

Een ander recent voorbeeld omschreef ik in een recente blog op dsm meisjes: https://dsmmeisjes.nl/hoe-pijn-en-groei-samen-kunnen-gaan/

Daarnaast ben ik na een nare ervaring met bloggen waar ik echt een tijd kapot van was weer begonnen met bloggen en sta ik meer in mijn kracht.

En tuurlijk het leven met ptss door vroegkinderlijk trauma is echt niet makkelijk en het is mij aangedaan door andere in het verleden. Soms kan ik mezelf nog afvragen waarom mensen hebben gedaan wat ze deden en ik opgroeide in een onveilige omgeving en verdrietig zijn over de schade die ik heb opgelopen. Tegelijkertijd zie ik ook de andere kant: Ik kan hiermee straks heel veel betekenen voor kwetsbare kinderen. Ik ben gegroeid door de moeilijke dingen in de ogen te kijken en niet uit de weg te gaan. Ik steek dus niet mijn energie in de waarom vraag maar in hoe kan ik zorgen dat ik verder kan helen en hoe kan ik zorgen voor groei. Wat heb ik daarvoor nodig en wat kan ik zelf daarin doen? En waar kan de ander mij mee helpen? Het vraagt dus ook bereidheid van hulp durven vragen als het nodig is.

Het leven niet meer ondergaan dus als een kind maar zelf de eigen regie vanuit de gezonde volwassen ik in handen nemen. Niet altijd makkelijk en ik laat soms ook te veel een ander invloed hebben op mijn leven. Waardoor mijn trauma’s vervolgens getriggerd worden als ik dus niet mijn grens aangeef en de regie in mijn handen neem.

Maar stapje voor stapje bevrijd ik mezelf steeds meer uit het donker en zie ik steeds meer het daglicht. 🙂

Dingen die mij daarbij helpen zijn:

1.Mensen om mij heen die mij aanmoedigen de regie in handen te nemen en die niet meegaan in mijn mechanisme van een ander de keuze laten maken voor mij. En die denken in mogelijkheden. Zo werkt het type hulpverlener wat durft te denken in mogelijkheden beter voor mij. Het type wat zegt probeer maar als je valt vangen we je wel weer op. Ipv wat mij alleen maar wilt beschermen en dus bij voorbaat al zeggen zou je dat nou wel doen? Dus eigenlijk de juiste mensen proberen op te zoeken.

2. Mezelf de vraag stellen waar wil ik naar toe en welke stappen kan ik daar voor zetten om het doel te bereiken? En daar dan een plan voor uitstippelen. Eventueel met de mensen om mij heen.

3. Dingen simpelweg proberen ondanks angst. De angst dus eigenlijk in de ogen kijken. Een vriendin zei mij ooit: Je kan alles proberen en als het vervolgens toch niet bevalt heb je altijd nog een keuze om weg te gaan en is het zoals het is op dat moment. Dan weet je dat dat niet de juiste weg voor je was en vind je wel weer een andere weg.

De komende tijd ga ik dus nog meer kijken hoe ik stapjes uit de gevangenis durf en kan zetten en kan zorgen voor nog wat meer beweeg en groei ruimte. Want om te groeien moet je jezelf wel de ruimte durven geven om te groeien.

En wie weet met net zo’n mooi resultaat als op onderstaande foto. :’)

Laat het helend voor je werken. ❤ Want je bent zoveel meer dan je ptss en psychische problemen en je kunt zoveel meer dan je denkt! Hoe klein de stapjes misschien ook lijken te zijn uiteindelijk kom je op de bestemming die jij wilt bereiken. En zal je steeds wat meer bevrijd zijn uit die gevangenis in je hoofd en lichaam.

Ik ben er nog niet maar wel weer een stukje verder gegroeid het afgelopen jaar. En die deur van mijn innerlijke gevangenis die staat steeds wat vaker op een kier en soms durf ik die deur zelfs open te gooien. Zoals ik op bovenstaande foto doe. Nu mag ik nog leren wat vaker de stapjes buiten die innerlijke gevangenis neer te zetten.

Durf jij jezelf te bevrijden uit je eigen innerlijke gevangenis?

Een helende visualisatie voor mijn innerlijke kind.

In gedachten ben ik bij je bij de crematie van je moeder. Pak ik je bij de hand en leg ik je uit in kindertaal wat er nou eigenlijk aan de hand is. Want je bent nog maar 7 jaar. Ik stel je gerust en sla een arm om je heen. Ik leg je uit dat al deze mensen verdrietig zijn omdat ze veel van je moeder hebben gehouden en dat ze niet boos op je zijn en dat je je niet schuldig hoeft te voelen want je kon er niks aan doen. Ik leg je uit dat het oké is dat je niet kunt huilen en dat ook jou manier van er mee omgaan oke is. Ik neem je in bescherming tegen de overweldigende ervaring. En ontferm mij over jou en neem je mee naar huis terwijl al die grote mensen handen schudden en dat woord zeggen wat je niet begrijpt. Ik geef je alsnog wat je gemist hebt en wat je nodig hebt vanuit de volwassene in het nu. Ik praat met je en jij verteld over dingen die niet hadden mogen gebeuren. Ik luister en ik help je en neem je in bescherming tegen de pijn en bescherm je voor nog meer pijn. Je bent veilig en mag er zijn, bij mij de grote versie van jou ben je veilig en geliefd. En zal je helen met alle lieve mensen er om heen.

‘De impact van corona en de ggz’

4,5 maand zie ik mijn individuele pyschologe al niet face to face. Morgen mag ik voor het eerst weer naar haar toe met de nodige voorzorgsmaatregelen.
Apart hoe dat kan werken… Eerst keek ik er vooral naar uit en maakte het beeldbellen mij echt regelmatig verdrietig en begon het mij steeds meer tegen te staan. Vaak was de combinatie van dat wat er allemaal speelt in mijn leven en de dingen waar ik tegen aan liep in het beeldbellen te veel voor mij.

Inmiddels ben ik dus zo ver dat ik na meerdere keren vragen wanneer het weer face 2 face kon ook bang ben voor morgen. “Bang omdat ik dan een stuk minder kan vluchten in het contact en van de emoties die er zijn.”

Bang omdat er zoveel is gebeurd de afgelopen maanden.
Bang om weer opnieuw echt de verbinding aan te gaan. En zo zit ik dus een avond van te voren met veel angst en verwarring. Aan de ene kant terug willen kruipen en aan de andere kant heel blij dat ik haar weer zie en dat we weer echt aan de slag kunnen met daar waar het echt over gaat mijn trauma’s en mijn angsten. In verbinding zijn met mijn emoties om ze te kunnen verwerken. In verbinding zijn met haar om te leren dat het confronterend maar veilig is.
We zagen elkaar dan in die 4,5 maand wel via beeld bellen maar het werd steeds moeilijker om mij open te stellen. (Echt te laten zien hoe het met mij ging en om echt stappen te kunnen zetten.) Het verdriet van mijn innerlijke kind werd sterker en sterker en steeds moeilijker om te dragen en daar een weg in te vinden. Ik hoop stapje voor stapje weer wat verder te komen in het verwerken van mijn trauma’s en in het proces van helen.

Durven bang te zijn

Mijn favoriete nummer van Veldhuis&Kemper heet Ravijn.

Ze zingen over dat groei niet gaat zonder door de pijn en angst heen te gaan.

Terwijl ik dit schrijf luister ik het nummer Ravijn van Veldhuis&Kemper over durven bang te zijn het allermooiste van dit nummer vind ik het refrein:

Want als de mooiste bloemen groeien, langs de rand van het ravijn
Dan moet daar ook het beste uitzicht op je stoutste dromen zijn.

Maar als ik iets zou mogen zeggen, het is geen rechte lijn
En de grens maar iets verleggen gaat maar zelden zonder pijn
Want de allermooiste bloemen, groeien vlak langs het ravijn
En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn

Moet je durven
Moet je durven
Moet je durven
Moet je durven bang te zijn.

In deze corona tijd kan ik makkelijk alles vermijden wat maar pijn en angst oproept.

Tuurlijk zijn er genoeg dingen die nu al gebeuren die voor angst zorgen.

Maar de triggers uit het dagelijks leven zoals bepaalde geuren en geluiden die zijn er niet.

En die komen wel weer terug als de corona tijd voorbij is.

Momenteel gaat het heel erg over triggers in mijn therapie wat ze met mij doen en vooral in mijn lichaam doen, waar ze vandaan komen en hoe ik ze kan doorbreken.

Ik besloot van het weekend dat ik een experiment wilde doen met koffie, ik had nog een huiswerk opdracht liggen vanuit de therapie die ik bij mijn pyschologe volg. Om te oefenen met triggers en die om te buigen.

Waar ik ook over schreef in mijn vorige blog:

https://veiligheidinverbinding.wordpress.com/2020/04/30/triggers-in-het-nu-gebruiken-om-te-groeien-en-te-helen/

Ik besloot dit te doen met koffie.

Ik merkte gelijk hoe de spanning en angst was vergroot op de geur van koffie doordat ik er al een tijd niet aan blootgesteld ben.

Doordat ik het heb kunnen vermijden de afgelopen tijd.

Ik heb besloten dat ik zelf die vermijding langzaam wil gaan doorbreken niet alleen bij de geur van koffie maar ook bij andere dingen die mij in het dagelijks leven triggeren en aan mijn trauma’s doen denken.

En dat ik dus zelf mijn angsten wil aangaan om verder te kunnen groeien.

Uiteraard doe ik dat wel onder de begeleiding van mijn pyschologe.

Ik merk dat het angst oproept, maar ik weet ook dat doorpakken daarin mij nu het meest gaat helpen en dat vermijden mij daarin niet gaat helpen.

Want dan geef ik toe aan de angst voor de angst.

En angst is oké en hoeft in het het nu niet te betekenen dat ik onveilig ben en hoeft ook niet van het nu te zijn.

Vroeger als kind was ik onveilig en in het nu kan ik bang zijn en toch veilig zijn.

Een onderscheid die ik nog wat beter mag leren maken en waar ik vooral nog wat meer in mag geloven.

Ik weet gelukkig uit de eerdere stappen die ik heb gezet dat ze gepaard gingen met veel angst en door de angst of pijn heen gaan.

Maar dat het veel heeft opgeleverd dus daardoor durf ik er wat meer op te vertrouwen dat dit mij ook gaat helpen.

Gister kocht ik een geurtje van Axe wat mij aan een van mijn daders van misbruik doet denken. Iets waar ik bij toeval achter kwam op mijn stage toen dat geurtje daar binnen kwam. Waar ik ook mee ga oefenen want in het dagelijks leven loop ik daar ook vaak tegenaan tegen de geur van bepaalde aftershave.

Dat ik dit doe is een grote stap waar ik veel support op kreeg van mensen dat ze het zo moedig vonden ook van de lezers van deze blog waarvoor dank jullie wel! 🙂

Het is een stap in bang durven te zijn en kunnen gaan ervaren dat het oke is om bang te zijn in het nu.

Durven bang te zijn dus en mij zo steeds meer bevrijden van mijn angsten.

Door op deze manier steeds meer de lading van mijn angsten en de triggers af te halen stapje voor stapje.

Maar als ik iets zou mogen zeggen, het is geen rechte lijn
En de grens naar iets verleggen gaat maar zelden zonder pijn
Want de allermooiste bloemen, groeien vlak langs het ravijn
En om die te kunnen plukken moet je durven bang te zijn

Moet je durven
Moet je durven

Moet je durven
Moet je durven bang te zijn.

Durf jij bang te zijn?

Triggers in het nu gebruiken om te groeien en te helen.

De titel van deze blog lijkt misschien een beetje gek, want hoe kan je triggers gebruiken om te helen en om te groeien?

De eerste keer dat iemand dit tegen mij zei had ik echt zoiets van hoe dan? Want triggers zijn toch vooral vervelend en ze zorgen toch voor herbelevingen en voor een hoop nare emoties en sensaties die te maken hebben met mijn verleden.

Inmiddels begin ik te leren dat niet alles weg te therapieën is met trauma therapie en dat er misschien nog wel altijd triggers zullen blijven in mijn leven. Maar dat de manier hoe ik hiermee omga een verschil kan maken.

Ik ben naast de reguliere trauma therapie bij mijn pyschologe nu ook bezig met een vrij nieuwe vorm van therapie: sensorimotor pyschotherapy.

Deze therapie is heel erg op je lichaam gericht. Hierbij gaat het om de sensaties die je ervaart en hoe je deze lichaamssignalen kunt omkeren.

Op hoe je je weer veilig kunt voelen in je lichaam.

Ik vind het vaak nog lastig om triggers en die lichaams signalen om te buigen.

Om het op die manier te gebruiken om te helen en voor groei. Maar ik merk wel dat als het mij lukt het enorm krachtig kan doorwerken.

Het geeft vertrouwen dat ik iets heb wat ik zelf kan doen en kan inzetten om van moeilijke momenten als mijn trauma’s getriggerd worden te groeien. Het zet mij in mijn kracht.

In het verleden als kind had ik geen keuze en moest ik zien te overleven tijdens het misbruik en de kindermishandeling en verwaarlozing in mijn jeugd.

In het nu heb ik als volwassene wel de keuze hoe ik met dat verleden omga en hoe ik met triggers omga.

Ik leer mijn eigen therapeut te zijn en triggers om te buigen in ervaringen om van te groeien en verder van te helen.

Omgaan met triggers zodat triggers kunnen bijdragen aan groeien en aan helen:

Ik probeer dat te doen in verschillende stappen op het moment dat ik getriggerd ben.

Het is eerst goed om te begrijpen wat er aan de hand is soms is dat heel duidelijk aanwezig in de vorm van een beeld van het verleden en daar alle reacties bij.

Maar het kan ook onduidelijker zijn waar het vandaan komt bij bijvoorbeeld een trauma gerelateerde lichamelijk reactie of een overlevingsmechanisme waar ik in schiet.

Het begint voor mij dan bij de situatie herkennen.

Dus herkennen dat ik getriggerd ben of in een overlevingsmechanisme geschoten ben.

Daarna probeer ik de situatie te erkennen door zo concreet mogelijk te kijken waar het nou precies vandaan komt door aan zelfonderzoek te doen.

Om het even simpel te houden zal ik het voorbeeld nemen van de geur van koffie.

De geur van koffie is een trigger voor mij doordat de daders van het misbruik en de mishandelingen naar koffie roken.

Er wordt dan onmiddellijk bij mij een reactie getriggerd in mijn lichaam alsof de daders weer voor mijn neus staan en alsof ik weer opnieuw misbruikt wordt.

Ik heb hier inmiddels ook EMDR op gehad 2x en een exposure sessie en het gaat beter maar die reactie in mijn lichaam is nog niet zomaar weg.

Het begint dus op zo’n moment bij het herkennen dat die reactie weer geraakt is en daarna erkennen waardoor die reactie geraakt is. Het is daarbij belangrijk om de reactie niet te veroordelen maar om de reactie waar te nemen.

Bijvoorbeeld in mijn geval bij de geur van koffie:

Ik heb nu deze reactie in mijn lichaam door de geur van koffie en door de verbinding die mijn lichaam maakt met het misbruik en het geweld van vroeger. In het nu betekend de geur van koffie geen onveiligheid en dat mag mijn lichaam nog leren.

Het gevoel dus toelaten en erkennen zonder mezelf er in te verliezen en zonder oordeel.

Daarna komt het kijken naar wat ik in het nu kan doen om die reactie om te keren.

Daarbij kan bijvoorbeeld de vraag horen wat heeft mijn lichaam nu nodig? Of wat kan ik nu doen?

Dat kan bijvoorbeeld zijn: Buiten gaan wandelen, een gronding oefening doen, een lichamelijke activiteit om de lading er van af te halen.

Ik merk zelf dat het mij erg kan helpen om iets lichamelijks te doen om weer contact te krijgen met het hier en nu en met mezelf . En zo mijn reactie te reguleren en om te buigen.

Bijvoorbeeld door mijn eigen arm op de achterkant van mijn schouders te leggen.

Of door butterfly hug emdr toe te passen of door met mijn hand heen en weer te wrijven over mijn borstbeen zoals hieronder op onderstaande filmpjes:

Maar het kan ook door bijvoorbeeld wat subtielere dingen door bewust de schouder proberen te ontspannen en je handen te ontspannen ipv je hand te ballen tot vuisten.

Je benen te bewegen en een beweging te laten maken die goed voelt in het nu ipv je been helemaal verstijven.

En zo zijn er nog meer dingen die je kunt doen om je lichaam te laten ervaren dat het zich niet meer in een traumatische situatie bevind maar in het veilige hier en nu.

Dit zijn slechts een paar voorbeelden maar voor iedereen zal wat anders werken.

Bessel van der kolk dat is de trauma deskundige op het gebied van trauma en die schrijft ook in zijn boek trauma sporen dat het belangrijk is om je weer veilig te kunnen gaan voelen in je eigen lichaam. Vanuit de theorie dat trauma in je lichaam zit opgeslagen.

Ik geloof daar ook echt wel in want ik merk het zelf bijvoorbeeld vaak in de vorm van lichamelijke herbelevingen. (Waar ik later nog over van plan ben meer over te schrijven.)

Triggers omkeren en triggers gebruiken om te helen en te groeien het is een proces waar ik middenin zit. Een proces met ja daar komt het spreekwoord weer: Vallen en opstaan. 😉

Bessel van der kolk zei laatst in de documentaire als je eens wist over kindermishandeling en de gevolgen van kindermishandeling dat het herstel van trauma net een pelgrim tocht is.

En dat het steeds zoeken is naar wat werkt, en dat kan ook weer voor iedereen anders zijn en kan ook in verschillende fases van het proces weer anders zijn.

Nu werkt dit voor mij de combinatie van de reguliere trauma therapieën en dus Sensorimotor pyschotherapy.

Het is maar net wat nodig is in het moment en daar kijken mijn pyschologe en ik samen naar. Naar wat ik nodig heb om verder te helen en te groeien en daar spelen we dan op in.

Want bij therapie werk je samen met je therapeut aan herstel.

Herstel en het proces naar herstel is ook niet voor iedereen met complexe trauma’s het zelfde.

Er zijn wel eens discussies gaande op facebook onder lotgenoten over of herstel en genezen van Complexe ptss mogelijk is.

Ik geloof er zelf in dat er veel mogelijk is en dat dingen beter kunnen worden met de juiste hulp.

En dat vind ik belangrijker dan de vraag of ik ooit van mijn complexe ptss af kan komen.

Misschien zal ik altijd bepaalde kwetsbaarheden houden in mijn leven maar die kwetsbaarheden maken mij ook een mens.

Mijn begeleidster zegt altijd: Je wonden die worden littekens en soms zullen die littekens nog jeuken of zeer doen. En dat ik daar steeds beter mee zal leren omgaan.

En dat is waar ik in geloof.

Ik ben steeds meer aan het leven ipv overleven in het nu!

Ook ik heb mijn moeilijke momenten maar ik probeer daar van te leren en die momenten te gebruiken voor mijn groei.

Zonder die momenten van pijn te doorleven was ik waarschijnlijk nooit geworden zoals ik nu ben.

Een vrouw die steeds meer haar kracht weet terug te vinden en steeds sterker in het leven staat.

De reden dat ik vaak een foto gebruik van een lotus bloem op mijn blog heeft er mee te maken dat ik het een heel mooi metafoor vind.

Een lotusbloem groeit als het ware door de modder heen. En dat is heel vergelijkbaar met mijn groeiproces.

Ik ga door de pijn en angst van mijn verleden die in het nu getriggerd kan worden heen en daardoor groei ik uit tot een bloeiende lotus bloem.

Ik gun het jullie allemaal om te groeien tot een prachtige lotus bloem. 🤍

Een veilige eigen plek na kindermishandeling

Een van de dingen die ontzettend belangrijk voor mij zijn geweest om te groeien en te kunnen helen is een eigen veilige plek.

Een plek waar ik mij ook letterlijk veilig kan voelen en waar het ook veilig is.

Waar ik naar toe kan als ik mij onveilig voel.

5 jaar geleden kreeg ik zo’n plek, het is niet een heel groot huis. Het is een studio.

Maar ik heb er inmiddels al echt wat van weten te maken en heb alles wat ik nodig heb.

Het is heel lastig om er echt een eigen plek van te maken als je komt uit steeds stressvolle en onveilige thuis situaties.

In het begin had ik dan ook vaak paniek aanvallen en kon ik mij niet echt veilig voelen in mijn huis.

Inmiddels is er zo veel veranderd… Is mijn huis echt mijn plek geworden.

Mijn veilige basis om op terug te vallen na moeilijke dagen.

22 april 2015 de datum staat in mijn geheugen als een hele mooie dag en ook in mijn facebook herinneringen overigens! 🙂

Het is heel vreemd om dit in een tijd als corona te vieren…

Ik zei tegen een vriendin het lijkt wel alsof ik jarig ben en misschien is dat ook wel een klein beetje zo. Ik heb mogen groeien en mogen helen vanaf het moment dat ik mijn eigen plekje kreeg.

Het voelt als een wedergeboorte.

Mijn eigen plekje het is iets waar ik intens dankbaar voor ben en kan zijn. Terwijl ik deze blog schrijf krijg ik gewoon een kriebel in mijn buik van dankbaarheid.

Dankbaarheid dat mijn hulpverleners in mij geloofde en dit met mij aan durfde te gaan en ook dankbaarheid richting de woning coöperatie dat zij mij deze kans hebben geboden.

Naast de dankbaarheid voel ik ook iets anders en dat is oké.

Ik voel ook verdriet om wat ik als kind en in mijn puberteit heb moeten doorstaan.

Dat ik zo lang niet heb geweten wat ‘veiligheid is.

Daarnaast voel ik verdriet en maak ik me zorgen over de kinderen die in het nu leven in zulke onveilige thuis situaties. Kinderen die misbruikt en mishandeld worden en dan ook nog eens zo vast zitten in deze tijd van corona.

Vandaag ga ik taart eten om te vieren dat ik dit huis heb en dat het sindsdien langzaam beter mag gaan. Maar daarnaast brand ik in stilte een kaars voor de kinderen en pubers van nu die nog mishandeld of misbruikt worden.

Gelukkig zie ik ook dat er initiatieven ontstaan die in actie komen voor deze kinderen en die initiatieven zijn ontzettend hard nodig.

Een van mijn wensen is nog altijd iets doen voor een kind zoals ik was en mijn verleden omzetten in iets positiefs.

Wie weet gaat dat in de toekomst ook lukken want ik sta al een stuk meer in mijn kracht en ik heb er vertrouwen in dat het moment er komt dat ik iets kan betekenen. Het is mijn drijfveer in het leven. Want ik weet dat de kleine dingen al van betekenis kunnen zijn.

Er was geen hulp voor mij als kind en er zijn dingen echt enorm fout gegaan ook in de jeugdzorg. Maar de kleine dingen die iemand voor mij deed zijn later kleine puntjes geweest om verder op te bouwen.

Want dat is het eigenlijk bij trauma moet je jezelf als het ware weer opnieuw opbouwen.

Net zoals je een huis moet inrichten en bouwen.

Het is een slopend proces maar uiteindelijk ontzettend de moeite waard om aan te gaan.

Vandaag sta ik stil bij de mooie dingen die ik al heb geleerd en die ik graag wil doorgeven!

Vandaag ben ik dankbaar voor dat wat ik al opnieuw heb opgebouwd in mijn leven.

Vandaag sta ik stil bij de kinderen die nog in onveiligheid opgroeien door een kaarsje aan te steken.

Vandaag is een mooie dag vol zon en dat vind ik eigenlijk heel symbolisch want de zon is steeds meer gaan schijnen in mijn leven.

Vandaag ben ik gaan lopen!

Ik brand een kaarsje voor alle kinderen die zich nu nog in een onveilige thuis situatie moeten opgroeien en voor alle lotgenoten die zich hier in herkennen.

Ik hoorde laatst een hele mooie spreuk van een lotgenoot: Ze zei zet het in het licht want daar kan het helen.

Ik kreeg op een kerstkaart een hele mooie spreuk vorig jaar: De wond is ook de plek waar het licht binnen komt- Rummi

Het bloggen is voor mij ook een manier om dingen in het licht te zetten om te helen.

Maar ook om iets te willen doorbreken en sinds ik mijn foto heb neergezet werkt het heel krachtig door ook voor mezelf.

Zet het in het licht want ook jij mag er zijn. ♡

Zichtbaar zijn en gezien worden

Gezien worden is een van de basisbehoefte als mens maar waarom is dat in deze maatschappij dan zo lastig?

Er zijn zoveel mensen die worstelen met zichzelf. Die hulp nodig hebben van bijvoorbeeld de ggz die niet de juiste hulp krijgen en die niet gezien worden als mens.

Mensen die jaren op een wachtlijst staan en die weggestuurd worden omdat ze te complex zouden zijn.

Ook ik was ooit zo’n complex geval toen ik in de jeugdzorg terecht kwam.

Een van de dingen die mij nog steeds verdrietig kunnen maken is de veroordeling die ik lees in de dossiers over mijn gedrag zoals bijvoorbeeld automutilatie.

Gedrag wat allemaal grotendeels voortkwam uit mijn trauma’s.

Trauma’s waar ik geen hulp voor kreeg.

Mijn emoties mochten eigenlijk ook in de jeugdzorg weer niet zichtbaar zijn want ook daar was het niet veilig en was ik lastig leerde ik al vrij snel weer opnieuw.

Gelukkig zijn er ook een aantal goede ervaringen geweest in die tijd.

Zo was er in de crisisopvang waar ik terecht kwam een orthopedagoge en een aantal begeleiders die zagen dat ik trauma verwerking nodig had. En die hun best deden mij te helpen met de beperkte middelen die ze hadden.

Maar later in de jeugdzorg werd ik totaal veroordeeld op mijn gedrag en werd er niet goed gekeken wat er nou onder het gedrag zat.

Dat is ook een van de dingen die ik zelf mee wil nemen in het werken met kinderen.

De moeite nemen om aan te sluiten bij de belevingswereld en de emoties van het kind.

Het kind leren dat het er mag zijn met alle emoties die het kind heeft.

Ik heb in mijn leven en vooral door mijn jeugd geleerd dat het veiliger is om mij te verstoppen, dat zichtbaar zijn vooral heel onveilig is.

Als kind had ik de wel de behoefte om gezien te worden maar het betekende ook allerlei dingen die niet fijn waren zoals o.a seksueel misbruik.

Daar zit dus een enorme verwarring van mij als kind.

Aan de ene kant de behoefte om gezien te worden in mijn emoties en aan de andere kant de angst voor de dingen die er dan gebeurde.

De voortdurende onveiligheid die er was in mijn thuis situatie en mijn jeugd maakte dat ik mij zoveel mogelijk terugtrok in mijzelf. Er was geen contact met mij te maken.

Ik leerde mee te bewegen en vooral mijn kwetsbaarheid niet meer te laten zien.

Op school kwam ik slecht voor mezelf op wat maakte dat ik vaak ook het doelwit was voor pesten.

Op latere leeftijd in mijn puberteit werd ik in de jeugdzorg regelmatig afgewezen als ik een poging deed in mezelf en mijn emoties te laten zien. Dat bevestigde dus eigenlijk alleen maar meer wat ik als kind heb geleerd. Dat kwetsbaarheid en zichtbaarheid niet veilig is.

In mijn latere leven als volwassen vrouw ben ik langzaam opgebloeid doordat mensen mij zagen en door andere ervaringen op te doen in het contact met mensen.

Zowel in mijn therapie als daarbuiten.

En dat vroeg zowel heel veel van andere als van mezelf want ik moest daarvoor de bereidheid vinden en het risico nemen om dingen te delen en mij kwetsbaar op te stellen bij de mensen die mij wilde helpen. En die bereidheid moet ik nog steeds elke keer hebben als ik mij kwetsbaar opstel.

Maar door de nieuwe ervaringen die ik heb opgedaan durfde ik en durf ik langzaam wat meer zichtbaar te zijn en mijzelf ook meer te laten zien.

Al is dat nog steeds een proces met angst, ik zie dat het vooral eigenlijk de angsten zijn van mijn kwetsbare kind die daarin meespelen.

De angst om afgewezen te worden en niet als mens gezien te worden en de angst dat andere er misbruik van maken.

Misschien was je het al opgevallen dat ik een foto van mezelf heb neergezet op twitter en inmiddels ook op mijn blog.

Het is voor mij een ervaring in het doorbreken van mijn angst.

De angst om voor mezelf en mijn verhaal te gaan staan en voor de nare reacties die dat teweeg kan brengen.

Het is vooral ook een stap in mijn eigen schaamte doorbreken en in erkenning aan mezelf geven. Erkenning dat mijn verhaal ook gezien mag worden.

In mij zit nog een stuk dat vind dat ik mijn kwetsbaarheden zoveel mogelijk moet verbergen. En dat ze er niet mogen zijn.

Het is de overtuiging dat het alleen maar lastig is die kwetsbaarheid voor mezelf maar vooral voor andere. Die overtuiging die gebaseerd is op de angst om afgewezen te worden staat mij nog regelmatig in de weg.

Je kent het vast wel, dat je bang bent om te delen over je verleden of je gevoel omdat je je schaamt of omdat je bang bent om niet geloofd te worden.

Bang bent voor de oordelen of voor dat mensen je niet meer zien als mens maar alleen als slachtoffer.

Voor mij is die angst heel lang leidend in mijn leven geweest, ik heb dan ook wel een aantal ervaringen met victim blaming *Het slachtoffer de schuld geven* en niet gezien en serieus genomen worden toen ik met mijn verhaal over mijn jeugd naar buiten kwam.

Dat is ontzettend pijnlijk en heeft lang er voor gezorgd dat ik mijzelf niet meer durfde te laten zien.

Je kent vast het gezegde wel: Woorden doen geen pijn maar het zijn juist die woorden die ontzettend pijn kunnen doen en invloed kunnen hebben.

Dan heb ik het niet alleen over de woorden die gezegd werden door de dader maar juist ook over de reactie van de omgeving als je naar buiten komt met je verhaal.

De reactie van andere mensen als je naar buiten komt met je verhaal heeft ontzettend veel invloed. De reacties van andere kunnen helend werken maar de schade ook erger maken.

Je ziet het heel goed terug in het laatste seizoen van 13 reasons why als die Ty zijn verhaal verteld aan zijn vrienden Clay en Jessica.

Die reacties die hij krijgt van zijn vrienden helpen hem in zijn herstel: Wat ontzettend erg voor je, dit had niet mogen gebeuren en Jessica moest zelfs huilen. Ook heeft Jessica ontzettend veel steun in haar eigen proces aan een vriendin in de serie die ook lotgenoot is.

Wat denk ik wel ontzettend belangrijk is als je stappen zet in zichtbaar zijn en je kwetsbaar opstellen dat je daarin zelf de keuzes maakt die goed voor jou voelen. Voor mij is het allemaal begonnen met open zijn in mijn therapie en langzaam steeds een stukje meer ook daarbuiten.

Het begon met anoniem bloggen maar ik heb besloten voor mezelf dat ik mij niet meer wil schamen en dat ik echt iets wil doorbreken met mijn verhaal.

Ik moet zeggen ik vind het zelf een enorme stap, want het voelt heel kwetsbaar.

Maar de moed vinden om je kwetsbaar op te stellen, de schaamte doorbreken en opnieuw de verbinding aangaan het zijn allemaal thema’s die belangrijk zijn om te helen en te herstellen van trauma.

Ik denk dat we sowieso als samenleving bang zijn om zichtbaar te zijn.

Dat de meeste mensen wel gezien willen worden, want het is immers een menselijke behoefte.

Maar dat we vaak bang zijn om zichtbaar te zijn uit angst voor afwijzing of uit schaamte.

Verstoppen het is iets wat ik als kind al moest doen om te overleven maar iets wat ik langzaam mag doorbreken.

Om gezien te worden mag je ook jezelf zichtbaar maken bij de mensen die belangrijk voor jou zijn.

Dan is het nog aan die ander om jou te willen zien maar je maakt het die ander wel makkelijker om je te zien als je uit je verstop plek komt.

Een van de dingen die ik lastig vind aan zichtbaar zijn met mijn verhaal is dat ik bang ben dat mensen mij dan alleen maar als slachtoffer zien terwijl ik inmiddels zoveel meer ben dan dat.

Ik ben een mens dat steeds meer begint te leven en steeds meer leert genieten van de dingen die er wel zijn.

Iemand die probeert te functioneren ondanks de beperkingen die er zijn door mijn jeugd en trauma’s.

Beperkingen die ik probeer te zien als uitdagingen in mijn leven.

Uitdagingen om van te groeien ondanks of misschien wel dankzij mijn trauma’s.

Mijn trauma’s zijn dingen die mij zijn overkomen/aangedaan maar ik heb in het nu zelf de keuze hoe ik daar mee omga.

Mijn trauma’s zeggen niks over wie ik ben als mens.

Ik trok ooit een wijsheid uit een doosje vol wijsheid en daar stond op niet het vallen is falen maar het blijven liggen wel. (Weet even niet van wie die spreuk oorspronkelijk is.) Maar het blijft een belangrijke in mijn proces heb zelfs een variant op die spreuk in mijn woonkamer staan.

Met de spreuk: Degene die valt en weer opstaat is zoveel sterker dan degene die nooit gevallen is.

En misschien vind ik die laatste nog wel mooier omdat het positiever klinkt want vallen en weer opstaan maakt je sterker!

Het leven met die trauma’s is echt niet altijd makkelijk maar langzaam leer ik er steeds beter mee om te gaan. Ik kan gelukkig ook steeds meer de positieve dingen van het leven zien.

Laten we samen vallen en weer opstaan.

Laten we samen zichtbaar zijn niet alleen voor onszelf maar laten we er ook zijn voor kinderen en mensen die het moeilijk hebben.

Laten we verbinden in de strijd en onze kwetsbaarheid er laten zijn.

Laten we elkaar zien want dat is ontzettend nodig.

En ik verbind mij met deze blog en mijn ervaringen en met wat ik wil uitdragen.

Namelijk dat herstel en groeien mogelijk is ook al zal het niet voor iedereen hetzelfde pad zijn en hetzelfde betekenen want ook daar spelen meerdere dingen in mee.

Dat gezien worden als mens en verbinden en zoeken naar je eigen mogelijkheden daarbij heel belangrijk is.

En dat met goede hulp van hulpverleners die de moed hebben om het proces met je aan te gaan meer mogelijk is dan in de eerste instantie misschien wel gedacht wordt.

En dat we bewust moeten zijn van de schade die kindermishandeling en opgroeien in onveiligheid kan aanrichten.

De helende kracht van delen en verbinding

Voor mensen die een ernstig trauma hebben opgelopen en die beschadigd zijn geraakt in het contact met mensen kan het moeilijk zijn om verbinding te maken met zichzelf en ook met andere mensen.

Voor mij is het door de ernstige beschadigingen die ik opliep in mijn jeugd door seksueel misbruik, ernstige kindermishandeling en emotionele verwaarlozing ook een enorme confrontatie en strijd met mezelf geweest en dat is het eigenlijk nog steeds wel.

Maar het heeft mij ook ontzettend veel opgeleverd de verbinding aangaan door te delen wat er in mij omgaat.

En het gaat steeds een stukje beter en ik leer steeds meer dat ik het in het nu niet alleen hoef te doen.

Dat het oké en veilig is om ook mijn kwetsbare kanten te laten zien.

Voor mij is het een proces geweest van jaren met vallen en opstaan maar wel een proces waar ik nu steeds meer de vruchten van pluk.

Ik vind het zelf heel bijzonder dat ik enorm ben beschadigd juist in het contact met de mensen die mij veiligheid hadden moeten bieden. Een beschadiging die vaak bevestigd is ook in latere contacten met mensen. Maar dat die beschadiging ook juist heeft kunnen herstellen in de verbinding met andere mensen die wel veilig waren en zijn voor mij in het nu.

Verbinding het blijft een belangrijk thema in mijn proces daarom heet mijn blog ook veiligheid in verbinding.

Want het mij veilig voelen in de verbinding met mijn gevoel en mezelf maar ook in de verbinding met andere is vaak nog een worsteling en uitdaging voor mij.

Maar als ik terugkijk op mijn proces is het echt een stuk beter dan het was.

Ik lees nu een boek van Brene brown- De moed van imperfectie.

Brene brown is een onderzoeker en schrijver die met name onderzoek doet naar schaamte, angst, moed en kwetsbaarheid.

En daar schrijft ze over in meerdere boeken..

Veel mensen zeggen dat je kan helen door te delen en ik denk zelf dat dat ook echt klopt.

Delen kan wel heel erg moeilijk zijn door angst en of schaamte.

Brene brown omschrijft de schaamte heel mooi in haar boek:

Schaamte het is het intens pijnlijke gevoel dat voorkomt uit de overtuiging dat we niet goed genoeg zijn en daarom geen liefde en verbondenheid waard zijn.

Schaamte beschadigd ons gevoel van eigenwaarde door ons voor te houden dat we in de achting van andere dalen als we hun ons hele verhaal vertellen. Schaamte draait om angst.

Ik denk zelf dat het delen met andere mensen juist zo helend kan zijn omdat je daarmee de schaamte en angst doorbreekt.

Daarin is de reactie van de ander natuurlijk ook enorm belangrijk.

Daarom zal het misschien niet altijd werken en soms word je misschien extra beschadigd door de reactie van andere mensen.

Dus het blijft altijd een risico, maar wel een risico wat enorm waardevol kan zijn om te nemen.

Het doet me denken aan iets wat een mannelijke therapeut van een van de therapieën die ik heb gedaan zei:

Een slak met een huisje moet uit zijn huisje komen om te kunnen eten anders gaat de slak dood. De slak moet daarvoor een zeker risico nemen want de slak kan aangevallen worden door vogels. De slak heeft dus de keuze of doodgaan door te verhongeren en in dat huisje te blijven zitten of uit dat huisje komen en eten zoeken met het risico om aangevallen te worden. Als de slak in het huisje blijft gaat hij sowieso dood aan verhongering.

En zo is het met jou ook: Verbinding maken is ook een belangrijke levensbehoefte ook al zit er inderdaad een zeker risico in.

Die woorden zijn mij heel erg bij gebleven want voor mij is dat een belangrijk metafoor geworden.

Het is ook echt iets wat past bij mijn proces dingen toch uitproberen en aangaan ondanks mijn angst en het levert mooie dingen en vooral andere positieve ervaringen op.

Een behoorlijke tijd terug had ik exposure therapie bij mijn psychologe.

Het was een tijd waarin ik de meest gruwelijke details over mijn verleden met haar moest delen door het te vertellen alsof het in het nu ook weer gebeurde met alle lichamelijke sensaties die ik daarbij voelde.

Het meest waardevolle aan dat traject is voor mij geweest dat ik als het ware de schaamte heb doorbroken en dat ik heb ervaren hoe het is als iemand de moed heeft om te luisteren naar mijn verhaal en dat het niets negatiefs heeft gedaan met onze verbinding.

Dat het haar oordeel over mij niet veranderde.

Sterker nog juist haar reacties vol compassie hebben een enorme helende werking op mij gehad. Het feit dat ik kon vertellen en dat ze haar compassie toonde en toch door heeft gepakt en zelf bleef staan ondanks haar eigen emotie. Heeft veel voor me gedaan.

Ik kon echt helen door te delen bij haar. Daarnaast is de ondersteuning van mijn ambulante begeleiding die ook echt de verbinding met mij aan zijn gegaan en waarmee ik kan delen na zo’n sessie een enorme steun tijdens dit soort heftige processen.

In diezelfde heftige periode van exposure leerde ik ook mensen kennen die er voor mij wilden zijn en die verbinding met mij wilde en willen aangaan. Niet uit medelijden maar om wie ik ben.

Ik besef mij maar al te goed dat het niet alleen voor mij een enorme strijd is geweest om die verbinding aan te gaan maar ook voor de mensen in mijn omgeving is het niet makkelijk geweest en zal het soms nog steeds niet makkelijk zijn.

Vorige week nog deelde ik voor mij best heftige details met mijn psychologe.

In de eerste instantie worstelde ik er mee met de schaamte en angst.

Maar achteraf had het voor mij een helende werking. En die helende werking werd versterkt door het terug denken aan haar reactie erop.

Hierboven heb ik het slechts over voorbeelden in mijn therapie.

Maar zo zijn er voor mij de laatste jaren steeds meer positieve en helende ervaringen bij gekomen zowel in therapie als daarbuiten.

Ervaringen waardoor ik heb kunnen groeien en helen als mens.

Gister zat ik er totaal doorheen door alles wat er nu speelt en getriggerd word en ik deelde het met een vriendin. (Normaal zou ik het voor mezelf houden.)

Mijn vriendin bood aan om samen te bellen. En ik merkte door te delen en doordat ze geen oordeel had maar luisterde en mij zag in mijn pijn dat aan het eind van het gesprek de lading gezakt was en dat ik zelfs weer voorzichtig kon lachen.

2 jaar geleden begon ik met mijn opleiding waar ik inmiddels bijna klaar mee ben.

Daar zagen mijn klasgenoten per ongeluk de littekens die ik heb door zelfbeschadiging.

En daar gingen allerlei speculaties over rond dat ik mijzelf nog zou snijden etc.

Dat deed enorm veel zeer juist omdat er zoveel innerlijke pijn aan verbonden zit. Maar uiteindelijk besloot ik om open en eerlijk te zijn naar mijn klas maar wel op een manier die goed voor mij voelde.

Ik vertelde dat ik dat vroeger heb gedaan in een moeilijke periode in mijn leven en toen een klasgenoot vroeg waarom heb je het moeilijk gehad? Toen zei ik: Ik heb een nare jeugd gehad.

Door mijn openheid kreeg ik een stuk meer respect en ware alle nare roddels en opmerkingen weg en kan ik gewoon mezelf zijn in mijn klas.

Sowieso zijn ze op mijn school alleen maar blij met mijn openheid want alleen zo kunnen ze mij helpen als ik ergens tegen aanloop.

Op mijn stage liep ik er tegenaan dat de leiding gevende en dus mijn stage begeleider een man was wat soms moeilijke situaties opleverde maar ook hierin heeft het open zijn en mij kwetsbaar opstellen en delen gezorgd voor waardevolle nieuwe ervaringen in het bijzonder in het contact met mannen. Ervaringen die heel helend hebben gewerkt.

Op school is mijn favoriete leraar zelfs een man momenteel, wie had dat kunnen bedenken?

Hij is mijn favoriete leraar omdat hij een enorme rust over zich heeft en mij echt ziet en we echt een aantal mooie gesprekken hebben gehad.

Dan zijn er nog de mensen die ik heb leren kennen op lotgenoten dagen en waar ik in het nu nog een lijntje mee heb dat zijn voor mij ook waardevolle contacten. Waarin ik kan helen door te delen. Het is nog steeds heel bijzonder dat je aan een half woord genoeg kunt hebben en dat je elkaar begrijpt. Omdat je zelf soortgelijke gevoelens hebt gehad of dingen hebt meegemaakt.

Naast mijn therapie en de ervaringen die ik hier boven heb genoemd heb ik ook onwijs veel aan de verbinding die ik heb met de mensen van het apostolisch genootschap. Het is een plek waar ik mag zijn wie ik ben. Het is een plek waar ik mag delen ook als het even minder gaat. Waar mensen mij onvoorwaardelijk omarmen.

Ik heb nog dingen te leren over verbinding en er zijn nog stukjes die mogen helen.

Maar het is mooi om te zien dat ik mij steeds meer heb weten te omringen met liefdevolle mensen met compassie en dat ik steeds wat meer durf te delen. Dat ik mij op die manier kan verbinden.

En steeds meer andere ervaringen op doe in het contact en zo heel ik steeds een beetje meer.

In die verbinding met andere mensen en andere positieve nieuwe ervaringen leer ik ook steeds meer de verbinding en veiligheid bij mezelf te voelen. En kan ik ook langzaam steeds meer zachtheid voelen voor het kwetsbare deel in mijzelf.

Vandaag was ik diep geroerd doordat mijn huisarts mij een video consult aanbood en vroeg hoe het met mij is in deze tijd en zei dat ik mag bellen als ik er nog een keer behoefte aan heb.

Die zachtheid van haar en van mijn vriendin gister was precies wat ik nodig had. ❤

De verbinding met andere mensen vind ik niet altijd makkelijk omdat ik dan ook de verbinding met mezelf en mijn eigen gevoel aan moet gaan.

Dat betekend vaak voor mij ook de gevoelens in de ogen kijken die pijnlijk zijn.

Maar ik heb geleerd dat zonder die pijnlijke gevoelens er ook geen plaats is voor de mooie gevoelens.

Denk maar aan een achtbaan: Je staat eerst met knikkende knieën en klotsende oksels in de rij maar als je er eenmaal in zit heb je er plezier van en achteraf voel je je misschien zelfs wel trots dat je het hebt aangedurfd. 🙂

Ik ga na de opleiding die ik nu doe een opleiding doen waarbij ik leer om kinderen te begeleiden en waarbij ik in aanraking kom met kinderen.

Ik vind het enorm spannend en ik ben soms bang dat ik het niet kan. Ik ben zelfs bang geweest dat ik niet aangenomen zou worden door mijn complexe ptss.

Maar het lijkt mij heel mooi om iets voor een kind te kunnen betekenen en een kind mijn liefde te kunnen geven.

Een week geleden kreeg ik het bericht dat ik aangenomen ben! :’)

Ik weet dat het een proces met vallen en opstaan word maar nu durf ik het aan ook omdat ik weet dat ik er niet alleen voor sta als ik val.

Ik moet het zelf doen maar niet meer alleen want er zijn mensen die in mij geloven en die mij steunen als ik het moeilijk heb.

Mensen die mij leren wat je normaal leert als kind.

De basis van mijn eigen huisje en de veilige verbinding met andere mensen en met mijn kat heeft gezorgd voor grote en belangrijke stappen in herstel.

Zonder die ondergrond van nieuwe ervaringen was ik waarschijnlijk nooit zo gegroeid.

Ik ben er nog niet en kwetsbaarheid durven tonen en delen is vaak nog lastig.

Ik ga ook nog regelmatig lachen terwijl ik eigenlijk moet huilen maar ook door dat te benoemen in het contact met mensen zet ik toch stapjes daarin.

Maan heeft er een heel mooi liedje over: Ze huilt maar ze lacht.

Die verbinding aangaan en delen vraagt steeds weer veel van mij wegens het risico wat er altijd nog blijft.

Wegens de angst die ik nog heb om weer opnieuw beschadigd te worden. En door mijn oude ervaringen waarin ik heel erg beschadigd ben geraakt juist in vertrouwen en in de verbinding met andere mensen. Ervaringen waarbij ik moest vluchten door uit verbinding met mezelf te gaan anders had ik het niet overleefd. Zonder dissociatie kon ik het niet aan als kind.

Toch ervaar ik steeds meer de waarde van verbinding en dat is waarom ik het steeds weer aanga met de mensen waarmee ik mij wil omringen en ik mijzelf alsnog de basis probeer te geven die ik niet heb gehad.

Want alleen vanuit die verbinding met mezelf is het makkelijker om mij ook te kunnen verbinden met die ander.

Het is een proces van risico nemen, bang zijn en ondanks die angst het toch aangaan omdat je weet dat het ook mooie dingen kan opleveren.

Ik heb soms zelfs kokhalzend voor de deur van mijn psychologe gestaan omdat ik bang was voor het contact. Maar elke keer bleek dat niet nodig te zijn en was ik gewoon veilig.

Ik had het er laatst nog over met haar en zij vertelde mij dat ik zelfs meerdere keren ben weggelopen uit de sessies in het begin omdat het contact aangaan zo confronterend voor me was.

En dat het haar opviel hoe erg ik beschadigd was in vertrouwen ook omdat ik niet in staat was haar aan te kijken en om een normaal gesprek te voeren. Daar ben ik in de loop der jaren enorm in gegroeid door therapie en de nieuwe ervaringen die ik in therapie en daar buiten op heb mogen doen.

Ik ben er nog niet en ook voor mij blijft het misschien nog altijd een uitdaging om mij te verbinden met andere mensen. Blijft vertrouwen misschien een uitdaging.

Maar dingen zijn al zoveel beter nu dan ze waren.

Ik heb ondanks mijn jeugd toch een stukje basis kunnen opbouwen door de positieve ervaringen die ik heb opgedaan in de verbinding met mensen die veilig waren ook al voelde en voel ik mij nog snel onveilig. Ik was en ben volkomen veilig in het nu als volwassene.

In het nu ben ik niet meer alleen en zijn er veilige mensen waar ik mij mee kan verbinden die mij inspireren, omhullen met zachtheid en mij een spiegel voorhouden als dat nodig is.

Verbinding en de veiligheid kunnen ervaren in die verbinding en de verbinding aan durven te gaan met andere mensen. Dat zijn belangrijke elementen geweest en eigenlijk nog steeds belangrijke elementen in mijn proces van helen en groei.

Het lijkt misschien makkelijk, maar ook mij heeft het jaren gekost om te komen waar ik nu sta.

Stapje voor stapje zal ik verder helen in de verbinding met mezelf en met de mensen om mij heen. ❤

Helen door te delen en door mij te verbinden.

Ik ben intens dankbaar voor de positieve nieuwe ervaringen die ik heb opgedaan en nog steeds op mag doen bij de waardevolle mensen in mijn leven.

Ik wens jullie ook mooie nieuwe en helende ervaringen vol verbinding toe in het proces van helen door te delen in het contact met andere mensen. :’) 🤍

Het kwetsbare kind koesteren

Mijn innerlijke kind koesteren, ik vind het vaak een behoorlijke worsteling.

De pijn van haar voelt vaak nog behoorlijk verscheurend.

En er zit nog veel verdriet en angst maar ook boosheid van dat kleine meisje in mij.

Het kwetsbare kind is een term die vaak wordt gebruikt in schema therapie.

Ik vind het een heel verhelderende manier om er naar te kijken op de schema therapie manier en ook makkelijker om zo erkenning te kunnen geven aan dat wat er geraakt is en of word.

Mijn psychologe zei me ooit: Eigenlijk heeft iedereen een innerlijk kind in zich en onze emoties zijn ons innerlijk kind.

Dat vond ik heel mooi hoe ze dat zei en die woorden zijn ook blijven hangen want die hebben mij een stukje geholpen om meer compassie voor mijn innerlijke kind en mijn emoties te kunnen hebben.

Al is dat vaak nog een enorme worsteling als het kwetsbare kind wordt geraakt.

Want die emoties van het kwetsbare kind zijn vaak heel sterk en gaan vaak gepaard met veel pijn uit het verleden en met herbelevingen.

Ik voel mij dan als het ware weer helemaal het kind van het toen.

Ik schreef daar al eerder kort wat over in deze blog:

https://veiligheidinverbinding.wordpress.com/2020/03/21/triggers-en-heftige-emoties-bij-trauma/

Er zijn nog meerdere varianten van het innerlijke kind zoals het boze kind en het blije kind en nog allerlei beschermers die gebruikt worden in de schema therapie: Beschermers zijn eigenlijk als het ware overlevingsmechanismes die in werking kunnen treden om niet te hoeven voelen.

Als je hier meer over wilt lezen kan ik je onder andere het boek patronen doorbreken van Hannie van Genderen&Gitta Jacob&Laura Seebauer aanraden.

Of deze blog: https://dsmmeisjes.nl/kennisbank/schematherapie/#Schemamodi

Maar voor nu beperk ik het even tot het kwetsbare kind en mijn eigen ervaring daarmee om het overzichtelijk te houden.

Het kwetsbare kind is een kind deel wat iedereen eigenlijk in zich heeft maar getraumatiseerde mensen kunnen overstelpt worden door pijnlijke gevoelens van het kwetsbare kind.

Het kwetsbare kind voelt zich vaak eenzaam, bang, verdrietig, hulpeloos, minderwaardig, niet geliefd etc. Voorbeeld: Ik ben alleen en onveilig.

Ik schreef het al ik kan mij in het nu weer helemaal dat kleine meisje van vroeger voelen met al haar pijn en angst etc.

En dan kan ik ook gedrag gaan vertonen wat ik toen vertoonde. Mijn overlevingsmechanisme treed dan in werking.

Dat zijn vaak patronen die in het nu eigenlijk niet meer werken, maar die ik heb aangeleerd om te overleven omdat ik als kind niet anders kon.

Ik heb inmiddels het inzicht dat het zo werkt en dat ik het kleine meisje in mij mag omarmen vanuit de gezonde volwassene en dat dat de enige manier is om te helen en om die patronen te kunnen doorbreken.

Dat ik het kleine meisje in mij kan helpen vanuit de gezonde volwassene die ik ben in het nu.

Het is belangrijk om dat inzicht te hebben en om bewust te zijn van het innerlijke kind om het innerlijke kind alsnog te kunnen erkennen en te troosten en zo te kunnen helen!

Al is dat niet altijd makkelijk en is dat een proces met vallen en opstaan omdat vaak als mijn kwetsbare kind geraakt word mijn innerlijke criticus tevoorschijn komt en mijn innerlijke kind op de donder geeft met de meest akelige zinnen.

Zoals Stel je niet zo aan ,Je bent slecht, Je mag er niet zijn, Je bent waardeloos en kan ook helemaal niks. Je bent geen liefde waard en het is allemaal jou eigen schuld. Je verdiend pijn etc.

Die innerlijke criticus zorgt dan dat mijn kwetsbare kind alleen maar meer overstuur word en zorgt dus eigenlijk alleen maar voor een grotere strijd en worsteling met pijn en verdriet.

Ik moet ik dus op het moment dat mijn kwetsbare kind geraakt word haar troosten en gerust stellen en die akelige innerlijke criticus in bedwang houden vanuit de gezonde volwassene.

Want het werkt eigenlijk net zoals bij een kind wat overstuur is of bang is, als een volwassene die lelijke dingen zegt tegen een kind wat overstuur is of angstig wordt het kind alleen maar meer overstuur en angstiger.

Ik moet mezelf dus eigenlijk die basis geven als het ware en mijn eigen veilige en liefdevolle ouder voor mijn kwetsbare kind zijn.

Ik heb daarin al veel geleerd in de therapie die ik al heb gehad voor mijn trauma’s.

En ook veel kunnen leren van waardevolle andere die een band met mij aangingen en die mij ook kleine stukjes hebben kunnen geven van wat ik heb moeten missen in mijn jeugd.

De laatste tijd kom ik steeds meer tot het besef dat er eigenlijk zowel dingen gebeurde in mijn jeugd die er niet hadden mogen zijn om gezond te kunnen ontwikkelen en dat de dingen die er wel hadden moeten zijn om mij gezond te ontwikkelen er niet waren.

Ik sprak het van de week nog uit naar mijn pyschologe dat ik een soort besef heb dat ik misschien wel erger ben beschadigd als kind dan ik eerst wilde erkennen voor mezelf.

En het feit dat ik dat kan erkennen voor mezelf is een hele stap voor me.

Ik stuurde een keer een liedje en filmpje van youtube naar mijn pyschologe wat eigenlijk echt wel heel treffend is voor het innerlijke kind.

In dat filmpje zit het innerlijke kind in de kelder en wordt er uit gehaald door de gezonde volwassene en getroost en gerustgesteld en wordt gekoesterd.

Dat filmpje is nu eigenlijk van grote waarde in mijn proces geworden omdat het zo beeldend is wat betreft het koesteren van het innerlijke kind.

Hieronder staat het filmpje waar ik het over heb:

Het helpt ook in mijn therapie want mijn pyschologe gebruikt het soms door te beginnen over het meisje in de kelder en dat ik het meisje uit die kelder mag halen.

Er speelt veel momenteel en mijn kwetsbare kind koesteren en leren troosten is een belangrijk thema in mijn proces.

En terwijl ik dit zo schrijf bedenk ik mij dat de innerlijke criticus eigenlijk precies hetzelfde doet als wat de daders en mijn moeder vroeger deden. Dat kleine meisje weer terug in de kelder duwen. Eigenlijk is mijn eigen innerlijke criticus dus ook een soort dader geworden.

Ik mag dus nog gaan leren milder voor het kleine meisje in mijzelf te zijn. ❤

Zelfzorgdoos:

Ik ben bezig met een zelfzorg doos die ik er bij kan pakken op het moment dat mijn kwetsbare kind getriggerd wordt met lieve teksten er in van andere mensen, met een knuffeltje, affirmaties zoals ik ben veilig, mooie quotes en plaatjes en foto’s van fijne herinneringen, lekkere geurtjes er in die mij kunnen helpen en troosten op moeilijke momenten.

Daarnaast helpt het mij om mijn innerlijke kind te visualiseren en in gedachten te troosten. Wat mij daar soms bij helpt is een foto pakken van mij als kind en haar dan in gedachten te troosten.

Ook een heel heftig proces omdat het wel heel intens kan zijn wat zo’n foto oproept maar hoe moeilijk ook dat stukje mij mag ook gezien worden en wilt gezien worden alleen dan kan dat stukje helen. ❤

Ik heb ook op mijn altaartje een foto van mijzelf als kind neergezet en er een kaarsje bij gezet en soms brand ik dat kaarsje voor mijn innerlijke kind wat ik toen was en die ik nog steeds in mij heb.

En voor de kinderen die in het nu nog in dergelijke situaties opgroeien!

Het is een proces met vallen en opstaan, maar het innerlijke kind mag er zijn en mag alsnog erkend en gezien worden door de gezonde volwassene.

Want alleen zo kan het innerlijke kind helen. ❤

Dat leer ik steeds meer zowel in mijn therapie proces als buiten mijn therapie proces.

Ik schreef er ooit dit gedicht over en dat vind ik nog steeds van toepassing al ben ik inmiddels al een stuk verder in mijn proces van helen:

———————————————————————————————————————————————–

Een klein meisje wat er is,

Een klein meisje wat zich alleen voelt.

Een klein meisje wat niet snapt wat er met liefde wordt bedoeld.

Een klein meisje wat niet zo goed iemand kan vertrouwen.

Een klein meisje wat steeds op zichzelf moet bouwen.

Een klein meisje wat niet van zichzelf kan houden.

Een klein meisje wat helemaal alleen is.

Een klein meisje met een groot gemis.

Het gemis van ouders die liefde voor haar hebben en die voor haar zorgen.

Een klein meisje wat een muur om zich heen heeft gemaakt.

Een muur ter bescherming omdat ze keer op keer pijn kreeg aangedaan.

En daardoor keer op keer weer werd geraakt.

Een klein meisje wat veel onveiligheid heeft doorgemaakt.

Dat kleine meisje ben ik.

De gezonde volwassene die dat pijnlijke stuk probeert te troosten.

De gezonde volwassene die probeert geduld te hebben voor het kleine meisje.

De gezonde volwassene die probeert liefde te tonen voor het kleine meisje.

De gezonde volwassene die probeert te zorgen voor het kleine meisje.

Het kleine meisje en de gezonde volwassene voor beide is het moeilijk om te zorgen omdat er niet voor hen is gezorgd.

Samen proberen ze in verbinding te staan maar dat lukt vaak nog niet.

En dat zorgt voor verdriet.

Dat zijn ingewikkelde patronen terwijl ze allebei in mijn hart wonen.

Het is wie ik ben door mijn verleden gevormd. De gezonde volwassene wordt al sterker en groter.

Maar het verdrietige eenzame angstige meisje hoort er nou eenmaal ook bij.

Samen vormen ze mij. ❤

———————————————————————————————————————————————–

Ik heb een tijdje terug ook een versie van dit gedicht geschreven wat meer richting herstel en helen gaat. Ik vind het mooi om deze blog met dat gedicht af te sluiten.

Een klein meisje wat niet meer alleen is, maar wat zich nog wel eens zo voelt.
Een klein meisje die steeds meer leert wat er met liefde word bedoeld.
Een klein meisje wat het eng vind mensen dichtbij te laten.
En om de liefde toe te laten.
Ze vind het eng, want wat als ze weer word verlaten?
Ze trekt aan en duwt.
Want ze wilt wel dichtbij, maar vind het ook eng en het maakt haar bang.
De gezonde volwassene die gerust stelt, en haar laat uitproberen.
Nieuwe ervaringen laat opdoen.
Nieuwe dingen helpt te leren.
De gezonde volwassene die steeds sterker is.
De gezonde volwassene die mag groeien.
En het kleine meisje leert dat het leven nu anders is.
Veiligheid en liefde was vroeger een groot gemis.
Maar nu is het er wel.
De gezonde volwassene en het kleine meisje.
Hand in hand, mogen ze samensmelten tot een geheel.💕

———————————————————————————————————————————————–

Het innerlijke kind helen, het is een hele klus maar het heeft mij al veel opgeleverd om dit proces aan te gaan. 🙂

Mooie herinneringen en herinneringen herschrijven als krachtbron.

Ik had vandaag een video bel sessie met mijn psychologe.

En ze gaf me als tool mee in deze moeilijke tijden als er herbelevingen zijn of als ik wakker word uit nachtmerries om er dan iets positiefs tegenover te zetten.

Dat kan zijn een mooie en fijne herinnering maar het kan ook iets uit mijn fantasie zijn.

Vandaag bewerkte we samen mijn nachtmerrie op die manier, een nogal heftige nachtmerrie. Die aardig op de realiteit lijkt van mijn verleden en jeugd.

En die ook aardig te verklaren valt met de situatie in het nu namelijk doordat ik last heb van keelpijn en hoesten heb ik het gevoel te stikken wat weer in verband staat voor mijn systeem met mijn trauma’s.

Het is een van elementen wat ook terug kwam in mijn nachtmerrie. Het gevoel te stikken.

De eenzaamheid, het afhankelijk zijn omdat ik zelfs niet eens boodschappen mag doen in deze situatie omdat ik ook ziek ben. De machteloosheid want niet weten wanneer deze situatie eindigt en hoe het verder gaat. De machteloosheid die eigenlijk iedereen wel ervaart op het moment.

Het zijn allemaal dingen die triggeren en die mij raken aan ervaringen in mijn jeugd en mijn trauma’s.

Na deze oefening met mijn psychologe lijkt het me goed om elke dag stil te staan bij in ieder geval een positieve herinnering. En die uit te schrijven voor mezelf.

Ik kreeg namelijk als tip om na een nachtmerrie te denken aan een positieve herinnering of een positieve andere wending aan die nachtmerrie te geven. Om het te herschrijven als het ware.

Om stil te staan bij het gevoel, de geuren en de tast van die positieve herinnering/wending.

Het zal misschien niet altijd makkelijk zijn om die anker momenten te vinden of je fantasie te gebruiken om jezelf te helpen. En om bijvoorbeeld te visualiseren dat de volwassen jij het kind in die situatie troost.

Maar ik merk zelf dat ik ook altijd te groot denk met dat soort dingen.

Zo zijn er bijna geen positieve herinneringen in mijn jeugd zonder de angst en donkerte maar kan ik het in het nu wel van de kleine dingen genieten zoals knuffelen met mijn kat en een lekker warm bad.

In het nu zijn er mensen waarmee ik fijne herinneringen heb gemaakt en dat zijn anker puntjes voor mij.

Het hoeven geen grote dingen te zijn zoals ik zeg een herinnering aan knuffelen met een kat of een dierbare, of aan een lekker warm bad kan ook al wat doen.

Door mij aan die mensen en fijne herinneringen te verbinden is de situatie in het nu nog niet opgelost en zijn de herbelevingen en dat nare angstige en of sombere gevoel misschien niet gelijk weg. Maar het kan wel helpen.

Of door te visualiseren dat ik het kind uit die situatie haal en troost als volwassene of mijn fantasie gebruiken om een andere andere wending aan nachtmerries of herbelevingen te geven.

Het zijn de kleine dingen die ik zelf kan doen in het nu om mezelf te helpen.

Ik kreeg als tip dit na een nachtmerrie te doen of het overdag te gebruiken bij bijvoorbeeld herbelevingen en triggers.

Zo was het praten over mijn nachtmerrie niet fijn en lastig maar het herschrijven door een fijne herinnering er tegen over te zetten en zo een positief einde te geven aan die nachtmerrie hielp wel.

Ik heb wel vaker dit soort dingen gedaan in therapie en in het begin was dat visualiseren nog enorm lastig.

Langzamerhand lukt het me steeds beter en is het ook echt iets wat mij in het nu steeds meer helpt ook buiten de sessies met mijn psychologe om!

Deze tijd is weliswaar zwaar maar ik probeer er maar het beste van te maken.

In het engels noemen ze het herschrijven van een herinnering Rescripten.

Ik vind Imaginaire rescripting een mooie therapie ook omdat je het zelf kan leren toepassen in situaties die lastig zijn zoals nu bijvoorbeeld.

Voor meer informatie er over zie deze link:

https://www.psyq.nl/trauma-ptss/behandelingen/imaginaire-rescripting

Soms kan het heerlijk zijn om je te wanen in een andere wereld dat deed ik als kind al door middel van boeken lezen en video’s en met name dan Disney films te kijken.

Het was mijn manier om uit de realiteit van mijn traumatische jeugd te stappen.

Laten we proberen er het beste van te maken in het nu hoe moeilijk ook.

Mijn positieve herinnering voor deze blog is er eentje die ik vandaag ook heb gebruikt in de therapie via videobellen.

In de paardentherapie die ik heb gevolgd was er een oefening waarbij ik letterlijk het gevoel van gedragen worden heb mogen ervaren door een van de paarden daar.

Dat is een oefening geweest die echt wat heeft gedaan met mijn vertrouwen in positieve zin.

Sowieso heeft dat therapie traject veel gedaan met mijn vertrouwen opbouwen zowel in mezelf als in andere mensen. Ik kan sinds dat therapie traject veel beter vertrouwen op mijn gevoel en andere mensen meer vertrouwen.

Al is dat vertrouwen vaak nog een moeilijk ding er is wel een stukje basis ontstaan wat ik niet had!

Deze herinnering lieten we terug komen door dat paard die kamer in te laten lopen en mijn belager in mijn nachtmerrie aan te vallen en mij de kamer uit te laten gaan op de rug van het paard.

Totaal niet realistisch maar dat is het mooie in je fantasie kan alles! 🙂

Wat is voor jou een belangrijke positieve herinnering die een ankerpunt kan zijn en kan helpen in deze periode?

Triggers en heftige emoties bij trauma

Triggers dat zijn dingen/gebeurtenissen die je helemaal overstuur kunnen maken en je weer helemaal in het verleden kunnen brengen.

Dat kunnen beelden zijn maar het kan ook het gevoel van het toen zijn wat er word getriggerd.

Het gevoel van het toen en daardoor kan je je ook gaan gedragen zoals het toen. Oude overlevings mechanismes treden dan weer in werking als het ware.

Als je daar last van hebt kan het moeilijk zijn om onderscheid te maken tussen het nu en het verleden.

Om een voorbeeld te noemen: In het nu hebben we allemaal te maken met het Corona virus.

Voor vele heeft dit gevolgen.

Voor mij is het gevoel van Controle verlies een enorme trigger want vroeger als kind had ik geen controle over de dingen die mij overkwamen.

En ik denk dat dat voor veel lotgenoten zo zal zijn, maar ik hoor het ook van veel mensen die geen trauma hebben dat ze het controle verlies beangstigend vinden..

Controle verlies maakt voor mij dat ik al gauw in overlevings mechanisme’s en angst schiet.

En dat ik weer het zelfde gevoel van ondergaan van mijn trauma’s als kind krijg.

Want als kind kan je niet anders dan ondergaan van wat er gebeurd, gelukkig is het nu slechts een gevoel.

Een oud gevoel en zijn het gebeurtenissen van vroeger die naar boven komen.

Dat kunnen beseffen en erkennen voor mezelf maakt dat ik er minder door overspoeld word maar dat is niet iets wat altijd lukt. Dat blijft een proces van vallen en opstaan.

Daarbij komt nog dat er dus ook mensen dood gaan aan het Corona virus. Het maakt mij banger om mijn dierbare en om mensen uit mijn omgeving te verliezen.

Bang dat ze plotseling overlijden.

Die angst heeft met het plotselinge overlijden van mijn moeder te maken toen ik nog een kind was en mij in een onveilige thuis situatie begaf.

De gevolgen waren groot en ik kwam toen in een nog onveiligere situatie terecht na haar overlijden.

Als kind heb ik ook helemaal geen ruimte gehad om bij mijn emoties stil te kunnen staan en dit een plek te kunnen geven. Alles was gericht op overleven. Inmiddels ben ik volwassen, en ben ik zover dat ik het steeds meer kan erkennen voor mezelf van uit de volwassene die ik nu ben. Maar er zitten wel verschillende kind stukken in mij waaronder eentje die enorm bang is en tijdens herbelevingen voel ik mij ook weer vaak dat kind.

Mijn therapeute zei me laatst toen het bij haar gebeurde: Je verandert helemaal in dat kleine meisje..

Ik zag laatst een Quote van bessel van der kolk voorbij komen: Trauma Comes Back as a Reaction not a memory

Ik vind het zelf een hele mooie Quote want het gaat over de lading die er op een trauma zit en de reactie die het nog veroorzaakt in het nu niet alleen om de gebeurtenis.

Ik zit zelf nog midden in een proces om de dingen die mij triggeren te proberen herkennen en daar mijn weg in te vinden.

Om op het moment van herbelevingen daar uit te kunnen komen en anders te handelen dan te bevriezen, dissioceren of mij terug te trekken etc.

Om te leren dat emoties oké zijn en veilig zijn in het nu.

Dat het oke is om verdrietig, boos ,of bang te zijn.

En dat het ook oke is dat te laten zien in de verbinding met andere mensen.

Dat het in het nu veilig is. Dat is een proces wat met vallen en opstaan gaat. Maar wat ik al wel steeds meer leer. Waar ik steeds meer tools in vind die helpen.

Hieronder geef ik een paar tips over de dingen die mij helpen als ik getriggerd ben:

1. Buiten een wandeling maken en luisteren naar de vogels en de wind op mijn huid voelen.

2. Erkennen voor mezelf dat ik getriggerd ben en dat ik bang, boos, verdrietig etc. ben en dat het oude pijn is wat omhoog komt en of is geraakt in het nu en waar het vandaan komt.

En daarbij bedenken dat dit moment ook weer voorbij gaat en dat het in het nu veilig en oke is.

3. Het delen met een goede vriendin of een dierbare uit mijn omgeving.

4.Een film kijken met een knuffel in mijn handen om mijn innerlijke kind gerust te stellen.

5. Onder mijn verzwaringsdeken gaan liggen en meestal komt mijn kat dan ook op schoot dus is voor mij extra gerust stellend op dat moment. :’)

Voor meer informatie over zo’n verzwaringsdeken zie deze link: https://slaapkalm.nl/blogs/slaapblog/voor-wie-is-een-verzwaringsdeken

6.Gaan schrijven.

7. Muziek luisteren en of mee gaan zingen.

8. Het is iets wat ik op de yoga vaak heb gedaan: Je gaat liggen op bed of op de vloer en je pakt je knieën vast met je handen en dan wieg je heen en weer als het ware zoals je bij een baby ook doet.

9. Een gronding oefening doen, heb er eentje van mijn therapeute geleerd en heb er veel aan.

(Het handige van een gronding oefening vind ik dat je het eigenlijk op elk moment kan doen en dus op elk moment ik dus iets in handen heb om mijzelf wat rustiger te krijgen.)

Een van de oefeningen die mij helpt is de oefening van de boom en in gedachten wortels onder mijn voeten te visualiseren. Die oefening is in de link hieronder uitgelegd. Maar je kan het ook makkelijk zittend doen. https://www.ikbenikcounseling.nl/blog/2014/04/02/De-Boom-Sterk-staan.aspx

10. Tappen op mijn benen en zo op die manier eigenlijk een soort zelf EMDR. (Dit kan je natuurlijk beter niet zelf gaan doen met grote trauma’s.) Maar je kan het bijvoorbeeld wel doen op het moment dat je bijvoorbeeld angst of verdriet voelt als hulpmiddel om rustiger te worden.

11. Een kinderfilm kijken of luisterboek luisteren

12. Een warm bad maken met een fijne bad olie

13. Sporten

14. Slaan op een kussen

15. Een mindfulness oefening doen

16.Schommelen en muziek luisteren

17. De veilige plek oefening voor een fijn YouTube filmpje wat ik vaak gebruik met deze meditatie zie deze link :https://www.youtube.com/watch?v=ihVkhFIAdFI

18. Het kind dat ik was visualiseren en troosten en vragen wat het nodig heeft van de gezonde volwassene.

19. Mijn handen op een warme kruik leggen en warm maken en vervolgens op mijn buik leggen bij mijn navel en met mijn handen een wiegende beweging maken.

Dit zijn slechts een paar dingen die mij wel eens helpen en hebben geholpen.

En wat werkt is voor iedereen anders en dat vraagt om uitproberen om daar achter te komen.

En soms is het ook gewoon even rot en dan lijkt even niks te helpen.

Ook die momenten mogen er zijn. Het zijn geen fijne momenten maar door het te accepteren dat het gevoel er nou eenmaal is en het er te laten zijn en eventueel te delen met iemand kan de heftigheid ook weer afnemen.

Probeer maar een beetje lief en mild voor jezelf te zijn daarin dus. ❤

Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen in deze voor vele moeilijke tijd!